Projekty i projekcje

Drogi pamiętniczku, nie wiem, po co mi jeszcze jesteś. I nie wiem, czy w ogóle powinienem Cię jeszcze pisać, skoro jestem poważnym człowiekiem z poważną karierą.

Bo zostałem poważnym człowiekiem z poważną karierą, poszedłem się leczyć, leczyć głowę, i zęby, i chrapanie. To są moje projekty. Staram się nie wymagać od siebie za dużo naraz – ale zaskakuje mnie nawet, jak dużo udało mi się osiągnąć w tak krótkim czasie.

Ostatnio poprowadzono ze mną moje pierwsze spotkanie autorskie, wiesz, ze mną – poetą. Moje wiersze o których była mowa można przeczytać tu. I na nowych, kolejnych studiach (tym razem już zaocznych) jest świetnie.

A teraz wróciłem z siłowni, na której chcę również odzyskać zdrowie, dobre samopoczucie, no, i sprawić, że będę dobrze wyglądał bez koszulki.

Oczywiście, nie będę Cię, pamiętniczku oszukiwał, nie jest też idealnie. Chociaż jestem wysoko funkcjonujący, chociaż mam jakieś tam powody, żeby czuć się dobrze na swój temat, chociaż idę w dobrym kierunku małymi krokami, czasem zdarzy się, że poczuję się strasznie, że porównam się boleśnie z tym, kto jest ode mnie lepszy, kto jest bardziej wystarczający, kto odznaczył wszystkie pola do odznaczenia.

To nie jest zdrowe. Próbuję wyjść z tej niepewności, przez wyjście z nawyku porównywania się. Kiedy nie grasz, nie da się przegrać, prawda?

Więc drogi pamiętniczku, może po to mi trochę jesteś. Pisanie to jest jeden z tych dobrych nawyków, nawet to osobiste, nieco ekshibicjonistyczne pisanie które tu uprawiam. Lubię pisać dla pisania. Dla przyjemności ze stawiania literek.

Aha, i polecam wam książkę The Upward Spiral: Using neuroscience to reverse the course of depression, one small change at a time, Alexa Korba. Niestety, książka nie została jeszcze przetłumaczona. Oczywiście, żadna książka samopomocnowa nie zastąpi jakiejś, nie wiem, terapii, ale ta jest naprawdę sensowna. Ja słuchałem audiobooka.

Znalezione obrazy dla zapytania upward spiral alex korb

Ekwiwalent

Nie ma takiego wyrazu, który dobrze oddawałby chrząknięcie, oczyszczenie gardła na początek rozmowy. Ekhem? Wolne żarty.

Ekhem ekhem.

Drogi pamiętniczku. Jest w porządku. Zgodnie z tym co zapisano mi w horoskopie na lato, lato było ciężkie. Teraz jest zima, mróz rani moją twarz, zbliża się koniec roku, zbliża się koniec roku, i jak to na koniec roku, zbliżają się podsumowania. Dziś tworzę nową playlistę, na zimowe piosenki.

Chcę już tylko spokoju, spokoju, o który trudno, kiedy już zaczyna się sezon świąteczny. Jestem sam, i chcę zostać sam, w spokoju, nie robić nic, schować się, dajcie mi wszyscy święty spokój.

No dobrze, może nie chcę być sam, ale nie chcę też być z kimś na siłę. Chyba trwa najdłuższy w moim dorosłym życiu czas bycia singlem – i to ciekawe doświadczenie. Rok temu byłem w związku, który już się rozpadał, miałem złą pracę, długi, zepsute zęby, nieleczoną depresję, przyszłość, cóż, wydawała się raczej ponura. Teraz właściwie wszystko się obróciło na lepsze. Tylko jakoś tak pustawo.

Jest jakieś słowo, które dobrze oddawałoby poczucie, że żyje się drugim, zapasowym życiem, a nie tym co być powinno?

 

Czego nauczyłem się malując

Wyszarpnąłem z wnętrzności zakurzonego kartonu pomiętą reklamówkę, z pomiętej reklamówki zniszczone pudełko, a z pudełka: nierozpieczętowane farbki akrylowe. Mam tu też kilka pędzli: te noszą już ślady używania. Ale nie, że przeze mnie, nie nie!

Nie pamiętam, kiedy ja ostatnio używałem pędzla. W dzieciństwie? Na pewno. Lubiłem malować, niektóre z moich najwcześniejszych najwyraźniejszych wspomnień dotyczą malowania. No, krytyki którą wtedy otrzymałem.

Mój dziadek miał warsztat, w którym spędzał bardzo dużo czasu. Mieszkaliśmy, i byliśmy blisko, więc: imadło, hebel, piła tarczowa. W któreś wakacje zrobiliśmy razem sztalugę dla mnie.

No i plastyka w szkole, pewnie w gimnazjum jeszcze… czy później się zdarzało?

Później był raczej węgiel, węgiel to chyba moje ulubione medium, ciągle. Zasługa Profesora Zina? Albo mojego ponurego charakteru. I cienkopis, i pióro, czarny tusz.

Nie pamiętam, czy malowałem wtedy, kiedy moja ówczesna dziewczyna namawiała mnie na malowanie terapeutyczne, relaksujące. Sama zamalowywała maleńkie, kieszonkowe podobrazia.

Nie pamiętam, żebym dał się namówić.

Dużo później, malowałem terapeurycznie i relaksująco, przyrodę, z Bobem Rossem. Ale to już na tablecie, w emulującym farbę olejną i płótno programie. Całkiem poszedłem w cyfrę. Jeszcze kiedy pracowałem na Obsłudze Widza w kinie Cinema-City, za jedną z wypłat kupiłem tablet graficzny. Ale malowanie relaksacyjne zdarzało mi się rzadko – za rzadko – częściej próbowałem go używać do grafiki, wiecie, takiej którą nazywać lubię wernakularną grafiką użytkową.

Ale dziś, z jakiegoś nieodkrytego dla mnie jeszcze powodu, miałem zwrot w kierunku analogu.

Więc akrylem, z wodą w kubeczku po Danio, w szkicowniku który służył mi ostatnio raczej jako dziennik, namalowałem sobie drzewko. (Relaksacyjny wpływ Boba Rossa).

Oczywiście, namalowałem je źle, nie tak, i w ogóle robiąc masę błędów. Niby gdzieś rozumowo zawsze wiedziałem, że pracując na tablecie (i warstwach) robię coś innego, to pewnie też przez brak doświadczenia, no ale, ale, co właściwie chciałem powiedzieć?

Chciałem się podzielić (cennym chyba, chociaż może banalnym) doświadczeniem, jakie niesie ze sobą malowanie farbą na papierze. Błędy są nieodwracalne. Można na nich improwizować, przekształcać w coś pięknego, ale nie da się ich cofnąć. Jak w życiu!

Czytam: Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki

Mówiłem już o tym doświadczeniu kilku bliskim, ale chyba potrzebuję sobie to uporządkować w tekście. Zwłaszcza, że kiedy o tym mówiłem, miałem wrażenie, że nie do końca udaje mi się wyrazić to, co chciałbym.

Chcę napisać o tym, jakie wrażenie zrobił na mnie Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki, poeta. Nie czuję ani potrzeby, ani umocowania w narzędziach, żeby pisać o jego poezji krytycznie. Za to chciałbym pisać osobiście. Dlaczego czuję, że mogę pisać osobiście? Ha! Właśnie o to chodzi.

(wpis również na facebooku i w wersji audio na YouTube)

Czytaj dalej „Czytam: Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki”