Czego nauczyłem się malując

Wyszarpnąłem z wnętrzności zakurzonego kartonu pomiętą reklamówkę, z pomiętej reklamówki zniszczone pudełko, a z pudełka: nierozpieczętowane farbki akrylowe. Mam tu też kilka pędzli: te noszą już ślady używania. Ale nie, że przeze mnie, nie nie!

Nie pamiętam, kiedy ja ostatnio używałem pędzla. W dzieciństwie? Na pewno. Lubiłem malować, niektóre z moich najwcześniejszych najwyraźniejszych wspomnień dotyczą malowania. No, krytyki którą wtedy otrzymałem.

Mój dziadek miał warsztat, w którym spędzał bardzo dużo czasu. Mieszkaliśmy, i byliśmy blisko, więc: imadło, hebel, piła tarczowa. W któreś wakacje zrobiliśmy razem sztalugę dla mnie.

No i plastyka w szkole, pewnie w gimnazjum jeszcze… czy później się zdarzało?

Później był raczej węgiel, węgiel to chyba moje ulubione medium, ciągle. Zasługa Profesora Zina? Albo mojego ponurego charakteru. I cienkopis, i pióro, czarny tusz.

Nie pamiętam, czy malowałem wtedy, kiedy moja ówczesna dziewczyna namawiała mnie na malowanie terapeutyczne, relaksujące. Sama zamalowywała maleńkie, kieszonkowe podobrazia.

Nie pamiętam, żebym dał się namówić.

Dużo później, malowałem terapeurycznie i relaksująco, przyrodę, z Bobem Rossem. Ale to już na tablecie, w emulującym farbę olejną i płótno programie. Całkiem poszedłem w cyfrę. Jeszcze kiedy pracowałem na Obsłudze Widza w kinie Cinema-City, za jedną z wypłat kupiłem tablet graficzny. Ale malowanie relaksacyjne zdarzało mi się rzadko – za rzadko – częściej próbowałem go używać do grafiki, wiecie, takiej którą nazywać lubię wernakularną grafiką użytkową.

Ale dziś, z jakiegoś nieodkrytego dla mnie jeszcze powodu, miałem zwrot w kierunku analogu.

Więc akrylem, z wodą w kubeczku po Danio, w szkicowniku który służył mi ostatnio raczej jako dziennik, namalowałem sobie drzewko. (Relaksacyjny wpływ Boba Rossa).

Oczywiście, namalowałem je źle, nie tak, i w ogóle robiąc masę błędów. Niby gdzieś rozumowo zawsze wiedziałem, że pracując na tablecie (i warstwach) robię coś innego, to pewnie też przez brak doświadczenia, no ale, ale, co właściwie chciałem powiedzieć?

Chciałem się podzielić (cennym chyba, chociaż może banalnym) doświadczeniem, jakie niesie ze sobą malowanie farbą na papierze. Błędy są nieodwracalne. Można na nich improwizować, przekształcać w coś pięknego, ale nie da się ich cofnąć. Jak w życiu!

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s