Perspektywa dziecka

Często słyszę o wewnętrznym dziecku. O tym, że należy je w sobie odnaleźć, pielęgnować, rozmawiać z nim. Może jest w tym coś prawdziwego! Część mnie chciałaby cofnąć się do czasów wczesnego, bezpiecznego dzieciństwa, chciałaby patrzeć na świat z taką nadzieją i ciekawością.

Ale myślę, że moze w tym być coś więcej, coś niedobrego. Lęk przed dorośnięciem. A może nieumiejętność dobrego dorastania. Bo chyba, dobrze dorosnąć nie oznacza wcale stracić ciekawości świata? Ani nadziei? Dobrze dorosnąć, to wziąć za siebie odpowiedzialność, przejąć kontrolę.

Oraz pogodzić się z tym, że nie wszystko zawsze może być pod naszą kontrolą. Może to właśnie jest najtrudniejsze, najbardziej przerażające! Mówiono nam, milenialsom, że możemy nad wszystkim zapanować. Że młodość to siła, energia, innowacja. Że jeżeli się nie powiedzie, to tylko z naszej własnej winy.

Dzieciństwo zawsze będzie czymś idealnie bezpiecznym, bezpieczną opowieścią. Opowieścią, w której dawno już wyblakły dziecięce problemy! Przecież dzieci mają masę problemów. I bywają nieszczęśliwe. Zupełnie, jakby też były ludźmi.

Mam niewiele wczesnych wspomnień. Więcej wraca dopiero dzięki regularnej medytacji. Ale z bycia strasznie nieszczęśliwym: pamiętam, jak stałem na pieńku po ściętym drzewie, który był na granicy naszego podwórka i drogi, i byłem strasznie smutny. Patrzyłem w kierunku szkoły, i cierpiałem, że nie mogę do niej iść. Bo mam świnkę.

Albo jak byliśmy z tatą w dworku w Cichawie, w parku przed nim, i tam była huśtwka. I huśtał mną bardzo, a ja się strasznie bałem, bo była metalowa – ze sztywnymi ramionami – i pordzewiała. I jak zobaczył, że płaczę, to wcale nie chciał przestać. Do dziś o tym myślę, kiedy spotykam huśtawki!

Nie potrafię znależć słów, które chciałbym powiedzieć mojemu wewnętrznemu dziecku. Żeby się nie bało, bo będzie dobrze? Nie wiem, naprawdę nie wiem.

Reklamy

Jedna myśl na temat “Perspektywa dziecka

  1. Mam na to 2 cytaty, które wskazują całkiem ciekawą perspektywę.
    „The creative Adult is the Child, who survived” – Ursula le Guin.
    „All children are artists. The problem is how to remain an artist once he grows up” – Pablo Picasso.
    Może wyłącznie dzięki dzieciom, które w ludziach przetrwały, świat nie stał się jeszcze płytką fuzją mechaniki i sensoryki, jak w pracach H. R. Gigera.

    Polubione przez 1 osoba

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s